मुक्तिको गीत (कविता)

खरीबोट

जसरी छाँगाबाट छङ्छङ खस्नुमा
झरनाले जीवनको सौन्दर्यशास्त्र भेट्छ,
त्यसरी काँधमा भिरेको बन्दुकको नालबाट
उनीहरु जीवनकै सबसे प्रीय गीत सुसेल्छन् !

जसरी रावणको  पूरा लङ्का ध्वस्त बनाउँन
आगोको एक फिलिङ्गो नै काफी हुन्छ,
त्यसरी नै तिम्रो साम्राज्यमा लालझन्डा गाडेर
साराका सारा गाउँ नचाउन
उनीहरुको एउटा गीत नै काफी हुन्छ

जसरी प्रेसर कुकरमा 
हावाको चाप अत्यधिक भएपछि 
विद्रोहको सिट्ठी बज्छ,
त्यसरी नै तिम्रो एकाधिकारले
उनिहरुको दिमागमा विद्रोहको हावा भरिन्छ
र क्रान्तिको सिट्ठी बज्छ !
महोदय,
क्रान्तिकारिहरु हावा भरिएको बलजस्तै हुन्छन् !
राता मान्छेहरु रणभुमीको रक्तबिजजस्तै हुन्छन् !

तिमीलाई त मार्न मात्र आउँछ ,....मर्न आउँदैन
उनीहरु त न मार्न डराउँछन्,न मर्न नै.....!

उनीहरु कैल्यै पछि सर्दैनन्
तिम्रो शासन हत्याएर खण्डहरजस्तो देशलाई
थोपा-थोपा रगतले सिँचाई गर्न 
अथवा भनौँ ,उनीहरुलाई
सबैभन्दा प्रीय लाग्छ आफ्नो बलिदानको गीत !
उनीहरुले राम्ररी बुझेका हुन्छन् 
रणमैदानमा मृत्युको सौन्दर्यशास्त्र !
र त उनीहरु जीवनदेखी मरेर 
इतिहासमा युगौँसम्म बाँचीरहन्छन् !

महोदय, 
भोको पेटबाट जन्मिदोरहेछ  विद्रोहि सपना
अभावको बाँसुरिले सुसेल्दोरहेछ  जनताको गीत
दबाबको हार्मोनियमले गाउँदोरहेछ क्रान्तिको सरगम
तिमीले कैल्यै बुझ्दैनौ,
तर उनीहरुले बुझ्छन् र कहिल्यै बिर्सिँदैनन्;
                -भोकको सपना !
                - अभावको बाँसुरी !
                - दबाबको सरगम !
                - र क्रान्तिको गीत !!

त्यसैले मलाई 
तिम्रो सत्ताको खोक्रो राष्ट्रवादी धुनभन्दा
राता मान्छेहरुले गाउने मुक्तिको गीत मन पर्छ !

© बि.एन ढकाल
अरुण गाउँपालिका ५, भोजपुर ।
हाल : काठमाडौँ ।

सम्बन्धित समाचार

एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट (कविता)

सुदूर अतितको एक साँझ उही घुम्ति सडकको प्रथम घुम्तिको बाँया किनारमा बसी आफ्नै धोकेवाज प्रेयसीको यादमा लक्ष्यविमुख जिन्दगीको मौन परिभाषा खोजिरहेथ्यो एउटा मान्छे बलिरहेको चुरोट, उँडिरहेको धुँवा अनि फैलिरहेको गन्धमाझ     मौनताको बैकालभित्र आफ्नै आवाजले परिचय गुमाएको पल मान्छेहरू हिँडेपनि, बहानहरू गुँडेपनि कति

एकादेशमा रुखहरू थिए (कविता)

एकादेशमा रुखहरू थिए ।   सबेरै ती रुखहरू मुस्कुराउँदै ब्यूँझन्थे अनि ब्यूँझाइदिन्थे सपनीलाेक पुगिसकेका चराहरूलाई ।   चराहरू पनि मुस्कुराउँदै ब्यूँझन्थे अनि अलाैकिक गीत गाउँथे- रुखहरूकाे हरियालीकाे रुखहरूकाे शीतलताकाे रुखहरूकाे प्रभुत्वकाे रुखहरूकाे सङ्घर्षकाे रुखहरूकाे आन्दाेलन र विद्राेहकाे ।   रुखहरू चराहरूकाे गीत सुनेर मन्त्रमुग्ध हुन्थे आभार प्रकट गर्थे

कामरेड र बालुवाटार (कविता)

कामरेड तिमीलाई पक्कै याद छ होला नि हगि? हिजो बाले गरिबीको बाबजुद पनि मलाई विद्यालय पठाउनु भएको थियो तिमीले विद्यालय आएर भनेका थियौ नि हामी बुर्जुवा शिक्षाको विरोधमा छौं हामी पुजीवादी निरंकुशताको विरोधमा छौं हामी बालुवाटारको

अनुप जोशीको कविता : फेरि एक्लै

यो सहरको विशाल अनन्तता बीचमा कतै हराएको छ यी अग्ला अग्ला घरहरूबाट आईरहेको छ नीर्जीव गन्ध अब म तिमीलाई सम्झदैछु कि लेख्दैछु फेरि अर्को कविता किन सुनसान लाग्दैछन् भीडहरु ? किन कोही जीव भेटिदैनन् वसन्तपुर, असन, रत्नपार्कहरूमा ? किन पार


z