दशैँ (कविता)

खरीबोट

खेल्दिन्छु दशैँमा पिङ
रात्री कुकुरको रुवाई संगीत
लाट्कोसेरो र हुच्चिलको शब्द संयोजनमा
अभावको छिद्र बाँसुरी बजाउँदै
उघ्दै ब्युँझिदै गाउँदा गाउँदै
समय चिप्लिसकेछ
कालो समयको बुई चढेर फेरि आयो
दशैँ !
गरिबी चराउँदा चराउँदै
पोहोर साल मरेका चाडपर्वको वर्षदिने खर्च
जुम्ल्याहा तमसुक बनेर जन्मन्छन्
न्वारन गर्दा नगर्दै
सुत्केरी अवस्थामै नाँच्छ अर्काे दशँै यत्रतत्र ।
म पनि 
श्रीमतिलाई भावनाको चोली र
फरियाले चिटिक्क पार्छु
काले र भुन्टे पनि बाहानाको 
ड्रेसमा रमाउँछन्
आफु पनि फेर्नु पर्यो
यमराजी थ्री पिस टाई सुट ।

सदा झैँ बालबच्चा नाचून्
आँसुमा विरह मुछेर खाँदै
बाध्यताको ढिकिमा ढुकु ढुकु
कुटीरहेकी छ श्रीमती
सामन्ति संस्कार र पराकाष्ठको उपजलाई
रहरका डुकुहरु निमोठ्दै घान लगाउँदै छन्
काले र भुन्टि पनि विरहको कुचोले
नव आगन्तुक दशैँलाई
दशँेको लागि केवल गुन्द्रुकको मासु र
अभावको पिठो समेत जोहो छैन
वर्षौँका बडादशैँका आशिर्वाद र वरदान
बसाँई सर्दै तुहिन्दै गरेछन्
सुनेनन् अमुर्त भगवानले
पुकार उपकार
अपहरित छन् क्यारे दुर्गा भवानीहरु
त्यसैले, त्यसैले
निर्दयी समयलाई दोस दाईजो पठाउँदै
स्वादहिन जिब्रो पड्काउँदै
निर्दाेष भोकका लिङ्गा गाडेर
उदास दरिद्रताको डोरीले घाँटिमा बाँधेर
रगतले मुछेका अक्षता र
आनन्दका जमरा भिरेर
शोषक भूमरीलाई मच्चाउन लगाउँदै
यही बडादशैँको शुभ मुहुर्तमा
सदाका लागि खेलिदिन्छु पिङ
हुई सररररररररररररर..... ।।       

-सुवास जमरकट्टेल, नेचा, सोलुखुम्बु

सम्बन्धित समाचार

राष्ट्रिय कविता महोत्सवः धादिङका प्रभास प्रथम

काठमाडौँ । नेपाल प्रज्ञा–प्रतिष्ठानको  ६२ औँ वार्षिकोत्सवका अवसरमा आयोजित राष्ट्रिय कविता महोत्सव २०७६ मा धादिङका हेम प्रभास प्रथम भएका छन् । उनले ‘प्रदेश गएका पतिका नाममा’ शीर्षकको कविता प्रस्तुत गरेका थिए

एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट (कविता)

सुदूर अतितको एक साँझ उही घुम्ति सडकको प्रथम घुम्तिको बाँया किनारमा बसी आफ्नै धोकेवाज प्रेयसीको यादमा लक्ष्यविमुख जिन्दगीको मौन परिभाषा खोजिरहेथ्यो एउटा मान्छे बलिरहेको चुरोट, उँडिरहेको धुँवा अनि फैलिरहेको गन्धमाझ     मौनताको बैकालभित्र आफ्नै आवाजले परिचय गुमाएको पल मान्छेहरू हिँडेपनि, बहानहरू गुँडेपनि कति

एकादेशमा रुखहरू थिए (कविता)

एकादेशमा रुखहरू थिए ।   सबेरै ती रुखहरू मुस्कुराउँदै ब्यूँझन्थे अनि ब्यूँझाइदिन्थे सपनीलाेक पुगिसकेका चराहरूलाई ।   चराहरू पनि मुस्कुराउँदै ब्यूँझन्थे अनि अलाैकिक गीत गाउँथे- रुखहरूकाे हरियालीकाे रुखहरूकाे शीतलताकाे रुखहरूकाे प्रभुत्वकाे रुखहरूकाे सङ्घर्षकाे रुखहरूकाे आन्दाेलन र विद्राेहकाे ।   रुखहरू चराहरूकाे गीत सुनेर मन्त्रमुग्ध हुन्थे आभार प्रकट गर्थे

कामरेड र बालुवाटार (कविता)

कामरेड तिमीलाई पक्कै याद छ होला नि हगि? हिजो बाले गरिबीको बाबजुद पनि मलाई विद्यालय पठाउनु भएको थियो तिमीले विद्यालय आएर भनेका थियौ नि हामी बुर्जुवा शिक्षाको विरोधमा छौं हामी पुजीवादी निरंकुशताको विरोधमा छौं हामी बालुवाटारको


z