केआर पाण्डुलिपिका दुई कविता : सफर र एक अपूर्ण खोज 

खरीबोट

सफर

हेमन्तको शिरेटोले
रेटिएर 
शिशिरको कल्पनासम्म 
गर्न नसक्ने गरी
काँपिरहेको बेला
सगरमाथाको सयरमा
लैजान खोज्दै छ 
मेरो सरकार

**********

एकसरो कमिजको भरमा
थाहा छ उसलाई
मलाई मारेर 
सम्मुन्नत झुन्डाउनु छ 
पोलमा
मेरो सपनाको सुटिकुटी
सुकाइरहेको हुनेछ
प्रिय घाम 



एक अपूर्ण खोज

म खोजिरहेछु 
त्यो कालो निशामा
रमाएको समय,
जसले लुकाइदियो 
यो घामसामु
उजस्तै 
उज्यालो इतिहास
र चिनाइदियो
एक कालो परिवेशलाई
सुनले लेखेर 

सम्बन्धित समाचार

कविता - नारीवाद

हातमा जल्दो मसाल बोकेर जब हामी अँध्यारोमा आफ्नो पहिचान खोज्छौं  आफ्नो अस्तित्व पहिल्याउन चाहन्छौं  तब अतितमा त्यतिबेला जब कहीँ गर्भमा वीजांकुरण हुँदै गर्दा हामीले दिएको मौन स्वीकृति  हुरी बनेर आइदिन्छ हातको मसाल निभ्छ र हातमा शून्य मात्र दिन्छ हामी आफैमा

एक साँझको अतिथी (कविता)

म सानै छँदा स्कुलमा शिक्षकले ' सामाजिक शिक्षा ' नामको  पुस्तकमा पढाउनुहुन्थ्यो - भाषा र सँस्कृति...! - देश र राजनीति ..! बारम्बार भन्नुहुन्थ्यो सर, सगरमाथाको देश नेपाल भगवान बुद्धको जन्मस्थल वीरगोर्खालीको देश नेपाल सुन्दर, शान्त, विशाल.......! त्यहीबेला सिकेको हो

जीवन खत्रीका कविता मञ्चन 

काठमाडौँ । राष्ट्रिय नाचघर जमलको मिनि प्रेक्षालय । हलभरि दर्शक । मञ्चको दाहिने छेउमा बसेर कविको कविता वाचन । तिनै कविताहरू माथि सांस्कृतिक संस्थानका कलाकारहरूले हुरुक्क पार्ने अभिनय । अभिनय

विश्व मानचित्रमा तिमी र म (कविता)

आदिम युगहरुमा तिमी र म एउटै छहारिमुनी बसेर हुर्कायौँ एकैसाथ आ-आफ्ना सन्तानहरु ! अफसोच ! किन हराइरहेछन् फरक आकृतिका एउटै रङ्गहरु ? किन चर्किरहेछन् बरम्बार ऐनाहरु ? म सधैँ देख्छु,निलो आकाशमा आफ्नै गतिमा टुक्रीरहेछन् - रक्तकणका धागोहरु


z