केआर पाण्डुलिपिका दुई कविता : सफर र एक अपूर्ण खोज 

खरीबोट

सफर

हेमन्तको शिरेटोले
रेटिएर 
शिशिरको कल्पनासम्म 
गर्न नसक्ने गरी
काँपिरहेको बेला
सगरमाथाको सयरमा
लैजान खोज्दै छ 
मेरो सरकार

**********

एकसरो कमिजको भरमा
थाहा छ उसलाई
मलाई मारेर 
सम्मुन्नत झुन्डाउनु छ 
पोलमा
मेरो सपनाको सुटिकुटी
सुकाइरहेको हुनेछ
प्रिय घाम 



एक अपूर्ण खोज

म खोजिरहेछु 
त्यो कालो निशामा
रमाएको समय,
जसले लुकाइदियो 
यो घामसामु
उजस्तै 
उज्यालो इतिहास
र चिनाइदियो
एक कालो परिवेशलाई
सुनले लेखेर 

सम्बन्धित समाचार

एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट (कविता)

सुदूर अतितको एक साँझ उही घुम्ति सडकको प्रथम घुम्तिको बाँया किनारमा बसी आफ्नै धोकेवाज प्रेयसीको यादमा लक्ष्यविमुख जिन्दगीको मौन परिभाषा खोजिरहेथ्यो एउटा मान्छे बलिरहेको चुरोट, उँडिरहेको धुँवा अनि फैलिरहेको गन्धमाझ     मौनताको बैकालभित्र आफ्नै आवाजले परिचय गुमाएको पल मान्छेहरू हिँडेपनि, बहानहरू गुँडेपनि कति

एकादेशमा रुखहरू थिए (कविता)

एकादेशमा रुखहरू थिए ।   सबेरै ती रुखहरू मुस्कुराउँदै ब्यूँझन्थे अनि ब्यूँझाइदिन्थे सपनीलाेक पुगिसकेका चराहरूलाई ।   चराहरू पनि मुस्कुराउँदै ब्यूँझन्थे अनि अलाैकिक गीत गाउँथे- रुखहरूकाे हरियालीकाे रुखहरूकाे शीतलताकाे रुखहरूकाे प्रभुत्वकाे रुखहरूकाे सङ्घर्षकाे रुखहरूकाे आन्दाेलन र विद्राेहकाे ।   रुखहरू चराहरूकाे गीत सुनेर मन्त्रमुग्ध हुन्थे आभार प्रकट गर्थे

कामरेड र बालुवाटार (कविता)

कामरेड तिमीलाई पक्कै याद छ होला नि हगि? हिजो बाले गरिबीको बाबजुद पनि मलाई विद्यालय पठाउनु भएको थियो तिमीले विद्यालय आएर भनेका थियौ नि हामी बुर्जुवा शिक्षाको विरोधमा छौं हामी पुजीवादी निरंकुशताको विरोधमा छौं हामी बालुवाटारको

अनुप जोशीको कविता : फेरि एक्लै

यो सहरको विशाल अनन्तता बीचमा कतै हराएको छ यी अग्ला अग्ला घरहरूबाट आईरहेको छ नीर्जीव गन्ध अब म तिमीलाई सम्झदैछु कि लेख्दैछु फेरि अर्को कविता किन सुनसान लाग्दैछन् भीडहरु ? किन कोही जीव भेटिदैनन् वसन्तपुर, असन, रत्नपार्कहरूमा ? किन पार


z