आँसु त्यसै झर्दैन (कविता)

खरीबोट

आमाको कोखबाट पृथ्वीकाे पहिलाे दर्शनमै
मैले मेरी अामालाई पाएँ,
सबैभन्दा पहिले बेस्सरी राएँ
मानाैँ मेरा बाबुलाई अत्याएँ
तर जाे जाे मेरै प्रतिक्षामा थिए
सबैलाई अट्टाहास हसाएँ !

गर्भिणी हुँदाकै बखत सिकेकाे हुनुपर्छ
मैले अाफु राेएर अरु हँसाउन
त्यहीबेला सिकेकाे हुनुपर्छ पिँडामा अाँसु बगाउन ..!

जब म भाेकले चिच्याउँथेँ 
जीवन फुल्ने गमलारुपि काेक्रामा
तब मेरी अामा 
बारीकाे डिलमा राेप्नुहुन्थ्याे - मेराे जीवन !

म चिच्याएकाे सुन्दा मेलामा गएकी मेरी अामा
हतार-हतार अाएर मलाई
काखमा लिँदै भन्नुहुन्थ्याे; 
लाै बाबू ... बुबु खाऊ ....!

जब मेरा अाेठले अामाकाे स्तनमा स्पर्श दिन्थ्याे
म फेरि रुन्थेँ विगतकाे अाफू सम्झेर
हाे, त्यहीबेला सिकेकाे हुनुपर्छ 
मैले हर्षमा अाँसु बगाउन !

अाँसु त्यसै झर्दैन .....!

कि चाहिन्छ थामीनसक्नु पीँडाकाे भार !
कि चाहिन्छ राेकिनसक्नु हर्षकाे भेल !
कि त चाहिन्छ अामाकाे पाेल्टाकाे स्वर्ग !
कि त चाहिन्छ बाबाकाे हिँमालझैँ काँध ! 

अाँसु त्यसै झर्दैन ...
अाँसु झर्नुकाे महत्त्व छ !

मैले अाँसुकाे अर्थ यति बुझेकाे छु
अाफू राेएर अरुलाई हँसाउनु,
नत्र किन सिकाइन्छ पैतालामा चिमाेटिचिमाेटि
भर्खर संसार देख्दै गरेकाे नवजात शिशुलाई रुन ?
मैले पनि सायद पृथ्वीकाे संघारमा उभिएर
पहिलाेपल्ट च्याँ ... च्याँ रुँदै
हँसाएकाे हुनुपर्छ ;- मेरा बाअामा, अाफन्तजन र प्रियदर्शीलाई  ! 

अाँसु त्यसै झर्दैन .....
कि त वेदनाकाे लात चाहिन्छ ! 
कि त खुसीकाे खात चाहिन्छ ! 
यस्ताे लाग्छ 'जीवन' भनेकै 'अाँसु' हाे,
अाँसुले नै फुलाउँछ पारिजातकाे फूल ! 
अाँसुले नै फुलाउँछ पलाँसकाे  फूल !
तर,
     - दुवैमा एउटा जीवन छ ! 
     - दुवैमा एउटा रहस्य छ ! 
अाँसु त्यसै झर्दैन ......
अाँसु झर्नुकाे महत्त्व छ !!

बि.एन. ढकाल
अरुण गा.पा.-५, भाेजपुर
हाल : काठमाडाैँ ।

सम्बन्धित समाचार

कविता - नारीवाद

हातमा जल्दो मसाल बोकेर जब हामी अँध्यारोमा आफ्नो पहिचान खोज्छौं  आफ्नो अस्तित्व पहिल्याउन चाहन्छौं  तब अतितमा त्यतिबेला जब कहीँ गर्भमा वीजांकुरण हुँदै गर्दा हामीले दिएको मौन स्वीकृति  हुरी बनेर आइदिन्छ हातको मसाल निभ्छ र हातमा शून्य मात्र दिन्छ हामी आफैमा

एक साँझको अतिथी (कविता)

म सानै छँदा स्कुलमा शिक्षकले ' सामाजिक शिक्षा ' नामको  पुस्तकमा पढाउनुहुन्थ्यो - भाषा र सँस्कृति...! - देश र राजनीति ..! बारम्बार भन्नुहुन्थ्यो सर, सगरमाथाको देश नेपाल भगवान बुद्धको जन्मस्थल वीरगोर्खालीको देश नेपाल सुन्दर, शान्त, विशाल.......! त्यहीबेला सिकेको हो

जीवन खत्रीका कविता मञ्चन 

काठमाडौँ । राष्ट्रिय नाचघर जमलको मिनि प्रेक्षालय । हलभरि दर्शक । मञ्चको दाहिने छेउमा बसेर कविको कविता वाचन । तिनै कविताहरू माथि सांस्कृतिक संस्थानका कलाकारहरूले हुरुक्क पार्ने अभिनय । अभिनय

विश्व मानचित्रमा तिमी र म (कविता)

आदिम युगहरुमा तिमी र म एउटै छहारिमुनी बसेर हुर्कायौँ एकैसाथ आ-आफ्ना सन्तानहरु ! अफसोच ! किन हराइरहेछन् फरक आकृतिका एउटै रङ्गहरु ? किन चर्किरहेछन् बरम्बार ऐनाहरु ? म सधैँ देख्छु,निलो आकाशमा आफ्नै गतिमा टुक्रीरहेछन् - रक्तकणका धागोहरु


z