आँसु त्यसै झर्दैन (कविता)

खरीबोट

आमाको कोखबाट पृथ्वीकाे पहिलाे दर्शनमै
मैले मेरी अामालाई पाएँ,
सबैभन्दा पहिले बेस्सरी राएँ
मानाैँ मेरा बाबुलाई अत्याएँ
तर जाे जाे मेरै प्रतिक्षामा थिए
सबैलाई अट्टाहास हसाएँ !

गर्भिणी हुँदाकै बखत सिकेकाे हुनुपर्छ
मैले अाफु राेएर अरु हँसाउन
त्यहीबेला सिकेकाे हुनुपर्छ पिँडामा अाँसु बगाउन ..!

जब म भाेकले चिच्याउँथेँ 
जीवन फुल्ने गमलारुपि काेक्रामा
तब मेरी अामा 
बारीकाे डिलमा राेप्नुहुन्थ्याे - मेराे जीवन !

म चिच्याएकाे सुन्दा मेलामा गएकी मेरी अामा
हतार-हतार अाएर मलाई
काखमा लिँदै भन्नुहुन्थ्याे; 
लाै बाबू ... बुबु खाऊ ....!

जब मेरा अाेठले अामाकाे स्तनमा स्पर्श दिन्थ्याे
म फेरि रुन्थेँ विगतकाे अाफू सम्झेर
हाे, त्यहीबेला सिकेकाे हुनुपर्छ 
मैले हर्षमा अाँसु बगाउन !

अाँसु त्यसै झर्दैन .....!

कि चाहिन्छ थामीनसक्नु पीँडाकाे भार !
कि चाहिन्छ राेकिनसक्नु हर्षकाे भेल !
कि त चाहिन्छ अामाकाे पाेल्टाकाे स्वर्ग !
कि त चाहिन्छ बाबाकाे हिँमालझैँ काँध ! 

अाँसु त्यसै झर्दैन ...
अाँसु झर्नुकाे महत्त्व छ !

मैले अाँसुकाे अर्थ यति बुझेकाे छु
अाफू राेएर अरुलाई हँसाउनु,
नत्र किन सिकाइन्छ पैतालामा चिमाेटिचिमाेटि
भर्खर संसार देख्दै गरेकाे नवजात शिशुलाई रुन ?
मैले पनि सायद पृथ्वीकाे संघारमा उभिएर
पहिलाेपल्ट च्याँ ... च्याँ रुँदै
हँसाएकाे हुनुपर्छ ;- मेरा बाअामा, अाफन्तजन र प्रियदर्शीलाई  ! 

अाँसु त्यसै झर्दैन .....
कि त वेदनाकाे लात चाहिन्छ ! 
कि त खुसीकाे खात चाहिन्छ ! 
यस्ताे लाग्छ 'जीवन' भनेकै 'अाँसु' हाे,
अाँसुले नै फुलाउँछ पारिजातकाे फूल ! 
अाँसुले नै फुलाउँछ पलाँसकाे  फूल !
तर,
     - दुवैमा एउटा जीवन छ ! 
     - दुवैमा एउटा रहस्य छ ! 
अाँसु त्यसै झर्दैन ......
अाँसु झर्नुकाे महत्त्व छ !!

बि.एन. ढकाल
अरुण गा.पा.-५, भाेजपुर
हाल : काठमाडाैँ ।

सम्बन्धित समाचार

एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट (कविता)

सुदूर अतितको एक साँझ उही घुम्ति सडकको प्रथम घुम्तिको बाँया किनारमा बसी आफ्नै धोकेवाज प्रेयसीको यादमा लक्ष्यविमुख जिन्दगीको मौन परिभाषा खोजिरहेथ्यो एउटा मान्छे बलिरहेको चुरोट, उँडिरहेको धुँवा अनि फैलिरहेको गन्धमाझ     मौनताको बैकालभित्र आफ्नै आवाजले परिचय गुमाएको पल मान्छेहरू हिँडेपनि, बहानहरू गुँडेपनि कति

एकादेशमा रुखहरू थिए (कविता)

एकादेशमा रुखहरू थिए ।   सबेरै ती रुखहरू मुस्कुराउँदै ब्यूँझन्थे अनि ब्यूँझाइदिन्थे सपनीलाेक पुगिसकेका चराहरूलाई ।   चराहरू पनि मुस्कुराउँदै ब्यूँझन्थे अनि अलाैकिक गीत गाउँथे- रुखहरूकाे हरियालीकाे रुखहरूकाे शीतलताकाे रुखहरूकाे प्रभुत्वकाे रुखहरूकाे सङ्घर्षकाे रुखहरूकाे आन्दाेलन र विद्राेहकाे ।   रुखहरू चराहरूकाे गीत सुनेर मन्त्रमुग्ध हुन्थे आभार प्रकट गर्थे

कामरेड र बालुवाटार (कविता)

कामरेड तिमीलाई पक्कै याद छ होला नि हगि? हिजो बाले गरिबीको बाबजुद पनि मलाई विद्यालय पठाउनु भएको थियो तिमीले विद्यालय आएर भनेका थियौ नि हामी बुर्जुवा शिक्षाको विरोधमा छौं हामी पुजीवादी निरंकुशताको विरोधमा छौं हामी बालुवाटारको

अनुप जोशीको कविता : फेरि एक्लै

यो सहरको विशाल अनन्तता बीचमा कतै हराएको छ यी अग्ला अग्ला घरहरूबाट आईरहेको छ नीर्जीव गन्ध अब म तिमीलाई सम्झदैछु कि लेख्दैछु फेरि अर्को कविता किन सुनसान लाग्दैछन् भीडहरु ? किन कोही जीव भेटिदैनन् वसन्तपुर, असन, रत्नपार्कहरूमा ? किन पार


z